نوشته های یک اخراجی

به ديدار خدا رفتم و شد

myneveshteha — Thu, 03 Dec 2009 09:26:22 GMT

با کراوات به دیدار خدا رفتم و شد

بر خلاف جهت اهل ریا رفتم و شد

ریش خود را ز ادب صاف نمودم با تیغ

همچنان آینه با صدق و صفا رفتم و شد

با بوی ادکلنی گشت معطر بدنم

عطر بر خود زدم و غالیه سا رفتم و شد

حمد را خواندم و آن مد "ولاالضالین" را

ننمودم ز ته حلق ادا رفتم و شد

یکدم از قاسم و جبار نگفتم سخنی

گفتم ای مایه هر مهر و وفا، رفتم و شد

همچو موسی نه عصا داشتم و نه نعلین

سرخوش و بی خبر و بی سرو پا رفتم و شد

"لن ترانی" نشنیدم ز خداوند چو او

"ارنی" گفتم و او گفت "رثا" رفتم و شد

مدعی گفت چرا رفتی و چون رفتی و کی؟

من دلباخته بی چون و چرا رفتم وشد

تو تنت پیش خدا روز و شبان خم شد و راست

من خدا گفتم و او گفت بیا رفتم و شد

مسجد و دیر و خرابات به دادم نرسید

فارغ از کشمکش این دو سه تا رفتم و شد

خانقاهم فلک آبی بی سقف و ستون

پیر من آنکه مرا داد ندا رفتم و شد

گفتم ای دل به خدا هست خدا هادی تو

تا بدینسان شدم از خلق رها رفتم و شد

این یک ُپست ِ سیاسی نیست

myneveshteha — Wed, 02 Dec 2009 18:54:36 GMT

توی این مدت که اینجا رو بکلی گذاشته بودم کنار، اتفاقای زیادی توی زندگی من و طبیعتا شما افتاده مثل، امیدی که همه مون پیدا کرده بودیم، به زندگی، به بهتر شدن وضعمون، بعد انتخابات دهم تموم شد، تقلبی که توش شد، کلاه گشادی که سرمون رفت، اعتراضی که کردیم، رایی که میخواستیم پسش بگیریم، حقی که میخوایم پس بگیریم. شروع ترم دانشگاه، درس خوندن ها و نخوندن ها، بازم تظاهراتا، خیلی هامون بازداشت شدیم، چندتاییمون آسیب دیدیم، بعضی هامون هم متاسفانه شهید. کم کم امیدمون رو از دست دادیم،همه چیز رنگ عوض کرد، تنها ش دیم، پیر شدیم، نه امیدی، نه انگیزه ای، سعی کردم با کار سرم رو گرم کنم، چسبیدم به نشریه، همش تلاش کردم که روز به روز بهتر باشیم ، کمتر به بقیه ی مسائل فکر میکردم، روحی و عاطفی داغونیم رو گذاشته بودم کنار، کم کم داشت کارمون رونق میگرفت که با توقیف جلومون رو گرفتن. همین شد که دوباره شدم همون آدم دپرس و داغون گذشته. امیدم به یاس تبدیل شد، تو همه چیز به مشکل خوردم، روحی و عاطفیش که بیشتر از همه.

گذشتو

گذشت...

تا اینکه با خودم تصمیم گرفتم که از نو شروع کنم. میخوام خودم رو از اول بسازم. اونجوری که همیشه خودم از خودم انتظار داشتم. گذشته رو بکلی فراموش کنم و فقط توی حال زندگی کنم. و سعی کنم تا آینده رو بسازم.

بنظر من توی حال زندگی کردن مهم تر از آینده نگر بودنه. کسی که الان رو از ندست نده و درست تصمیم بگیره، خودکار آینده اش رو هم میسازه، اما اگه همه اش بخوایم برای آینده برنامه بریزیم نمیتونیم از زندگی لذت لازم رو ببریم. توی گذشته زندگی کردن هم که دیگه اصلا نیازی به توضیح نداره.

امیدوارم بتونم خیلی زود خودم رو بازسازی کنم.

از کمک و تجربه ی همه هم به شدت استقبال میکنم.

بازگشت

myneveshteha — Wed, 02 Dec 2009 18:28:40 GMT

برگشتم. فعلا همین

for Raha

myneveshteha — Tue, 02 Jun 2009 16:40:18 GMT

اي قلب بي شرم ! مبادا به مهربانيهاي قاب آسماني او عادت كني ، مبادا با تپشهاي كبود و ننگين خود دوباره فتنه عاشقي بر انگيزي . تو هميشه محكوم به مرداب خموشي هستي اي قلب بي شرم!

يكي رادوست مي دارم

ولي افسوس او هرگز نمي داند

نگاهش مي كنم شايد

بخواند از نگاه من

كه او را دوست مي دارم

ولي افسوس او هرگز

نمي خواند

يكي را دوست مي دارم

به برگ گل نوشتم من

كه او را دوست مي دارم

جنس دلتنگی

myneveshteha — Wed, 20 May 2009 07:18:18 GMT

می دانید دلتنگی داریم تا دلتنگی . یعنی اصلا جنسشان با هم فرق می کند . دلتنگی برای دوستان درست و حسابی و عزیزمان که هر وقت هم بخواهیم می توانیم ببینیمشان ، از جنس ابریشم است و رنگی ؛ بیشتر وقت ها سبز چمنی یا نارنجی یا صورتی جیغ . دلتنگی برای معشوق از حریر است . حریر بنفش روشن . یک وقت هایی حتی توی بغلش هم که باشی دلت برایش تنگ می شود . آن هم حریر است ، سفید . دلتنگی برای پدر و مادر ، چرم سفت است و سیاه . گاهی هم ترمه ی ارغوانی . دلتنگی روزهای خوش تکرارنشدنی از سنگ ریزه های تیز است که ممکن است بعضی وقتها هم از نوع رنگی شان باشد . شبیه همین ها که توی گلدان یا آکواریوم می ریزند . دلتنگی آنها که خیلی دوستشان داریم ولی آنقدر ازمان دورند که دیده نمی شوند ، از پشم شیشه است ؛ کلفت و زبر . یک سری از آدم ها هم هستند که اصولاً خاص اند برایمان. دلتنگی شان هم یک جور خاصی است . تک است برای خودش . مثلاً کشمیر قرمز یا جنس پتوی گلبافت ! هوم سیک شدن ، از جنس اعماق اقیانوس سرمه ای است . دلتنگی برای مادربزرگ و پدر بزرگ ، از چیت گلدار آبی است . دلتنگی برای آنها که زنده نیستند ، از جنس قیر سیاه داغ است . دلتنگی های معمولی روزمره هم ، گاباردین خاکستری می تواند باشد یا از جنس پوست پرتقال یا هسته خرما . دلتنگی های دیگر هم هستند . مثلا از جنس پوست گردو ، شیر داغ با سرشیر نفرت انگیزش ، ورق آلومینیوم و شربت سینه . شاید یک روز آمدم و آنها را هم نوشتم .

راستی جنس دلتنگی من برای تو ، سمباده است .

rule

myneveshteha — Fri, 01 May 2009 07:57:18 GMT

عقاب

myneveshteha — Fri, 24 Apr 2009 11:17:30 GMT

گشت غمناك دل و جان عقاب

چو ازو دور شد ایام شباب

دید كش دور به انجام رسید
آفتابش به لب بام رسید

باید از هستی دل بر گیرد
ره سوی كشور دیگر گیرد

خواست تا چاره ی نا چار كند
دارویی جوید و در كار كند

صبحگاهی ز پی چاره ی كار
گشت برباد سبك سیر سوار

گله كاهنگ چرا داشت به دشت
ناگه ا ز وحشت پر ولوله گشت

وان شبان ، بیم زده ، دل نگران
شد پی بره ی نوزاد دوان

كبك ، در دامن خار ی آویخت
مار پیچید و به سوراخ گریخت

آهو استاد و نگه كرد و رمید
دشت را خط غباری بكشید

لیك صیاد سر دیگر داشت
صید را فارغ و آزاد گذاشت

چاره ی مرگ ، نه كاریست حقیر
زنده را فارغ و آزاد گذاشت

صید هر روزه به چنگ آمد زود
مگر آن روز كه صیاد نبود

آشیان داشت بر آن دامن دشت
زاغكی زشت و بد اندام و پلشت

سنگ ها ا زكف طفان خورده
جان ز صد گونه بلا در برده

سا له ها زیسته افزون ز شمار
شكم آكنده ز گند و مردار

بر سر شاخ و را دید عقاب
ز آسمان سوی زمین شد به شتاب

گفت كه : ‹‹ ای دیده ز ما بس بیداد
با تو امروز مرا كار افتاد

مشكلی دارم اگر بگشایی
بكنم آن چه تو می فرمایی ››

گفت : ‹‹ ما بنده ی در گاه توییم
تا كه هستیم هوا خواه تو ییم

بنده آماده بود ، فرمان چیست ؟
جان به راه تو سپارم ، جان چیست ؟

دل ، چو در خدمت توشاد كنم
ننگم آید كه ز جان یاد كنم ››

این همه گفت ولی با دل خویش
گفت و گویی دگر آورد به پیش

كاین ستمكار قوی پنجه ، كنون
از نیاز است چنین زار و زبون

لیك نا گه چو غضبناك شود
زو حساب من و جان پاك شود

دوستی را چو نباشد بنیاد
حزم را باید از دست نداد

در دل خویش چو این رای گزید
پر زد و دور ترك جای گزید

زار و افسرده چنین گفت عقاب
كه :‹‹ مرا عمر ، حبابی است بر آب

راست است این كه مرا تیز پر است
لیك پرواز زمان تیز تر است

من گذشتم به شتاب از در و دشت
به شتاب ایام از من بگذشت

گر چه ا زعمر ،‌دل سیری نیست
مرگ می آید و تدبیری نیست

من و این شه پر و این شوكت و جاه
عمرم از چیست بدین حد كوتاه؟

تو بدین قامت و بال ناساز
به چه فن یافته ای عمر دراز ؟

پدرم نیز به تو دست نیافت
تا به منزلگه جاوید شتافت

لیك هنگام دم باز پسین
چون تو بر شاخ شدی جایگزین

از سر حسرت بامن فرمود
كاین همان زاغ پلید است كه بود

عمر من نیز به یغما رفته است
یك گل از صد گل تو نشكفته است

چیست سرمایه ی این عمر دراز ؟
رازی این جاست،تو بگشا این راز››

زاغ گفت : ‹‹ ار تو در این تدبیری
عهد كن تا سخنم بپذیری

عمرتان گر كه پذیرد كم و كاست
رگری را چه گنه ؟ كاین ز شماست

ز آسمان هیچ نیایید فرود
آخر ا زاین همه پرواز چه سود ؟

پدر من كه پس ا زسیصد و اند
كان اندرز بد و دانش و پند

بارها گفت كه برچرخ اثیر
بادها راست فراوان تاثیر

بادها كز زبر خاك و زند
تن و جان را نر سانند گزند

هر چه ا ز خاك ، شوی بالاتر
باد را بیش گزند ست و ضرر

تا بدانجا كه بر اوج افلاك
آیت مرگ بود ، پیك هلاك

ما از آن ، سال بسی یافته ایم
كز بلندی ،‌رخ برتافته ایم

زاغ را میل كند دل به نشیب
عمر بسیارش ار گشته نصیب

دیگر این خاصیت مردار است
عمر مردار خوران بسیار است

گند و مردار بهین درمان ست
چاره ی رنج تو زان آسان ست

خیز و زین بیش ،‌ره چرخ مپوی
طعمه ی خویش بر افلاك مجوی

ناودان ، جایگهی سخت نكوست
به از آن كنج حیاط و لب جوست

من كه صد نكته ی نیكو دانم
راه هر بر زن و هر كو دانم

خانه ، اندر پس باغی دارم
وندر آن گوشه سراغی دارم

خوان گسترده الوانی هست
خوردنی های فراوانی هست ››

****

آن چه ز آن زاغ چنین داد سراغ
گندزاری بود اندر پس باغ

بوی بد ، رفته ا زآن ، تا ره دور
معدن پشه ، مقام زنبور

نفرتش گشته بلای دل و جان
سوزش و كوری دو دیده از آن

آن دو همراه رسیدند از راه
زاغ بر سفره ی خود كرد نگاه

گفت : ‹‹ خوانی كه چنین الوان ست
لایق محضر این مهمان ست

می كنم شكر كه درویش نیم
خجل از ما حضر خویش نیم ››

گفت و بشنود و بخورد از آن گند
تا بیاموزد از او مهمان پند

****

عمر در اوج فلك بر ده به سر
دم زده در نفس باد سحر

ابر رادیده به زیر پر خویش
حیوان راهمه فرمانبر خویش

بارها آمده شادان ز سفر
به رهش بسته فلك طاق ظفر

سینه ی كبك و تذرو و تیهو
تازه و گرم شده طعمه ی او

اینك افتاده بر این لاشه و گند
باید از زاغ بیاموزد پند

بوی گندش دل و جان تافته بود
حال بیماری دق یافته بود

دلش از نفرت و بیزاری ، ریش
گیج شد ، بست دمی دیده ی خویش

یادش آمد كه بر آن اوج سپهر
هست پیروزی و زیبایی و مهر

فر و آزادی و فتح و ظفرست
نفس خرم باد سحرست

دیده بگشود به هر سو نگریست
دید گردش اثری زین ها نیست

آن چه بود از همه سو خواری بود
وحشت و نفرت و بیزاری بود

بال بر هم زد و بر جست ا ز جا
گفت : كه ‹‹ ای یار ببخشای مرا

سال ها باش و بدین عیش بناز
تو و مردار تو و عمر دراز

من نیم در خور این مهمانی
گند و مردار تو را ارزانی

گر در اوج فلكم باید مرد
عمر در گند به سر نتوان برد ››

****

شهپر شاه هوا ، اوج گرفت
زاغ را دیده بر او مانده شگفت

سوی بالا شد و بالاتر شد
راست با مهر فلك ، همسر شد

لحظه‎ یی چند بر این لوح كبود
نقطه ‎یی بود و سپس هیچ نبود

تلمذ در محضر مبارک معلمان اخلاق!!!!!

myneveshteha — Mon, 20 Apr 2009 17:51:18 GMT

و اینک شما را با ادبیاتی آشنا میکنم که سابق بر این در گود زنبورک خونه استفاده میشد!

به گزارش خبرگزاري فارس، محمد مايلي كهن، سرمربي سايپا و تيم ملي در واكنش به اظهارات امير قلعه نويي و باشگاه استقلال بيانيه اي را به شرح زير منتشر كرد:
بسمه‌تعالي
مردم عزيز، قهرمان و دوست داشتني ايران سربلند و هميشه جاويد. اين روزها پس از بازي شرافتمندانه اي كه تيم سايپا با جوانان برومند و شايسته اش برابر رقيب خود انجام داد و به اذعان همه؛ تيم سايپا صرفا به ارائه يك بازي با برنامه، كاملا جوانمردانه و پاك پرداخت؛ اما متاسفانه هم به هنگام مسابقه و هم طي روزهاي اخير مورد هجوم ناجوانمردانه ترين الفاظ در ميدان مسابقه و بيرون از آنكه تنها از شعبان بي‌مخ‌ها و نوچه هايشان بر مي‌آيد؛ پرداختند و درصدد آن هستند كه ضعف‌هاي فني خود را به اين و آن نسبت بدهند و هر آنچه كه خود و نوچه هايشان لايق آن هستند با سياه نمايي هر چه تمام‌تر به اين و آن نسبت داده، تا شايد بتوانند ضعف هاي فني خود را به نوعي از چشم اين و آن پنهان و لاپوشاني كنند.
لذا به همين منظور به اين آقايان كوتوله و عوام فريب (كل يوم) كه حتي فاقد مدرك تحصيلي براي گروهبان قندلي شدن هستند اما لقب ژنرال را يدك مي‌كشند مي‌گويم كه از گل دقيقه 90 سايپا و پيامي كه آن گل به پهناي ايران عزيز اسلامي داشته؛ پند گرفته و هر چه سريعتر دست از نوچه بازي و نوچه پروري برداشته از كارهاي ناصواب و عوام فريبي دست بردارند.
بديهي است هيچ دستي برتر و بالاتر از دست خداوند عزوجل نيست و اوست كه اگر بخواهد كسي را خوار نمايد، خوار و اگر كسي را عزيز بداند عزيز خواهد كرد. اين مطلب شامل حال گنده باقالي‌هايي كه به عنوان نوچه در كنار اين آدم كوتوله هستند نيز مي‌شود.
محمد مايلي كهن

ملاقات با دوزخیان

myneveshteha — Sat, 18 Apr 2009 13:30:18 GMT

آن دم که مــــرا مــــی زده بـر خـــاک سپــارید

زیـــــر کفنــــــم خمــــــره ای از بـــــاده گذاریـد

تــــا در سفـــــر دوزخ از ایــن بــــــاده بنوشـــم

بـــــر خــاک مـن از ساقــــه انگـــــور بکــاریــــد

آن لحظـــه کــه بـا دوزخیــــان کنـــــم مـــلاقات

یک خمـــره شـــراب ارغـــوان بــرم به سوغات

هرقدر که در خاک ننوشیدم از این باده صافی

بنشینـــــم و بــــا دوزخیـــــــان کنـــم تــــلافی

جــز ساغـــر و پیمانــــه و ساقـــی نشنـاسـم

بــر پــایـــه پیمانــه و شـادی است اســـاسـم

گر همچــو همــــای از عـطش عشق بسـوزم

از آتــــــــش دوزخ نــــهراســــــم نــــهراســـــم

آن دم که مــــرا مــــی زده بـر خـــاک سپــارید

زیـــــر کفنــــــم خمــــــره ای از بـــــاده گذاریـد

تــــا در سفـــــر دوزخ از ایــن بــــــاده بنوشـــم

بـــــر خــاک مـن از ساقــــه انگـــــور بکــاریــــد

گناه اول

myneveshteha — Wed, 15 Apr 2009 11:24:16 GMT

نگاه کن به دو چشمم نگاه یادت نیست؟
دقیق تر بنگر اشتباه یادت نیست؟
و روز مرگی جاده ها و پاهامان
دو جفت کفش صمیمی و راه یادت نیست؟
و پای من که قلم شد نوشت برگردیم
و راه شیری و صد بیشه....آه یادت نیست؟
(ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد)
دریغ و درد تو گفتی که ماه یادت نیست
تو ماجرای زمستان و روسیاهی و ...بعد
زغال و خاطره های سیاه...یادت نیست؟
تمام قصه همین بود، اشتباهی محض
و تو مقصر این اشتباه یادت نیست؟
گناه اول تو آن سلام بیجا بود
و با کمال تاسف گناه یادت نیست